Szósta edycja, „Podróż na Wyspy Szczęśliwe”, była wyprawą w stronę szczęścia rozumianego głęboko: jako dobrostan, relacja, uważność, wewnętrzna równowaga i spotkanie z samym sobą. Festiwal pokazywał, że szczęście nie jest tylko celem, ale także drogą — odkrywaną w słowach, emocjach, rozmowie i wspólnym przeżywaniu.
Piąta edycja nawiązywała do „ważnych słów”, szczególnie do języka wartości: miłości, odpowiedzialności, uczciwości, szczęścia, piękna, odwagi, szacunku czy mądrości. Jej centrum stanowiła potrzeba odzyskiwania znaczeń słów, które w świecie publicznym bywają dewaluowane, zawłaszczane albo używane instrumentalnie.
Czwarta edycja skupiała się na triadzie: język, kultura i komunikacja. Była refleksją nad tym, czy słowa budują mosty między ludźmi, czy raczej mury i jak poprzez uważne mówienie można tworzyć przestrzeń spotkania, dialogu i relacji.
Trzecia edycja połączyła słowo z naturą, poezję z przyrodą, a zachwyt światem z troską o dobrostan psychiczny. Jej osią było doświadczenie „uskrzydlenia” — przez ptaki, obrazy, haiku, uważność i twórcze spojrzenie na rzeczywistość.
Druga edycja zapraszała do odkrywania poezji jako żywego doświadczenia — obecnego w mieście, w dziecięcej wyobraźni, w czytaniu i w zabawie językiem. Była opowieścią o tym, że słowo może poruszać, uczyć uważności i budować radość kontaktu z polszczyzną.
Pierwsza edycja była poświęcona kulturze języka, rozumianej nie tylko jako poprawność mówienia i pisania, ale przede wszystkim jako odpowiedzialność za słowo. Festiwal stawiał pytania o to, jak mówimy do siebie nawzajem, jakie znaczenia nadajemy słowom i czy język, którego używamy, buduje relacje, zaufanie i wspólnotę.
